Kırk sene ömrümde, otuz sene tahsilimde yalnız dört kelime ile dört kelâm öğrendim; tafsilen beyan edilecektir. Burada, yalnız icmalen işaret edilecektir. Kelimelerden maksat, mânâ-yı harfî, mânâ-yı ismî, niyet, nazar’dır. Şöyle ki:


Cenâb-ı Hakkın mâsivâsına, yani kâinata mânâ-yı harfi ile ve Onun hesabına bakmak lâzımdır. Mânâ-yı ismi ile ve esbab hesabına bakmak hatâdır.

Evet, herşeyin iki ciheti vardır. Bir ciheti Hakka bakar, diğer ciheti de halka bakar. Halka bakan cihet, Hakka bakan cihete tenteneli bir perde veya şeffaf bir cam parçası gibi, altında Hakka bakan cihet-i isnadı gösterecek bir perde gibi olmalıdır. Binaenaleyh, nimete bakıldığı zaman Mün’im, san’ata bakıldığı zaman Sâni, esbaba nazar edildiği vakit Müessir-i Hakikî zihne ve fikre gelmelidir.

Ve keza, nazar ile niyet mahiyet-i eşyayı tağyir eder. Günahı sevaba, sevabı günaha kalb eder. Evet, niyet âdi bir hareketi ibadete çevirir. Ve gösteriş için yapılan bir ibadeti günaha kalb eder. Maddiyata esbab hesabıyla bakılırsa cehalettir. Allah hesabıyla olursa mârifet-i İlâhiyedir.


Kendimce günlük bir kısım okumaları paylaşmaya gayret edeceğim..
Gayret bizden Tevfik Allah'tan..

Bu pasajda baktığımızda dört kelimenin anahtarının niyet olduğunu görüyoruz.Evet,niyetimiz halis olduğunda nazarımız marifet-i ilahiye hesabına olan mana-yı harfinin kapısına dayanıyor mana-yı isminin değil..

Buradaki niyetten Amelinizde riza-yi ilahi olmalı... düsturuna yani kısaca ihlasa giden bir yol olarak görülebilir.Demek ki üstadımızın 40 senelik hayatında öğrendiği dört kelimenin özü ihlastir denebilir..