Acı, hassasiyetini kabuklaştırıyor insanın.

Ölmek galiba bu.

Ayrılığa alışmış gibiyim.

Tevekkül, teslimiyet.

Ve heyecanların gün geçtikçe kararan pırıltısı...

Alışkanlıkların insanı pestile çeviren çarkı.

Artık yanarak değil, tüterek yaşıyorum.

Nemli bir tomar gibi.

Kanatlarım her gün bir parça daha ağırlaşıyor.

Galiba ihtiyarlıyorum....

Cemil Meriç