Seni kalbimizin özüne yerleştirmek, seni daha iyi tanıyıp daha çok sevmek için bize sevdirdiklerini, seni unutarak sevmek ne acı bir sevgidir. Ve bu nasıl bir engeldir senin yolunda bir bilebilsek!


Sevdiklerimizi sende sevmek, sevdiklerimizi senin kalbinde sevmek, güzellikleri senin gül bahçenden gelen esintiler olarak görmek ne büyük bir ödüldür!


Sevdiğini sende seven, sevgilisini senin kalbine emanet eden onu artık kaybedebilir mi?


Ya sevilmek!


Bir insan tarafından sevildiğini zannetmek ne hüzünlü ve dertli bir yanılgıdır. Sevginin kaynağı olan sen tarafından sevildiğini bilmek en güzel sevgi hali değil mi?


Kusurlu, geçici ve ölümlü olan beni, bir insana sevdirmek senin en büyük mucizelerinden biri değil mi? Beni insanların kalbiyle seviyorsan ve ben o kalplerin arkasında senin sevginin nurunu göremiyorsam bundan daha acı bir körlük olabilir mi?


Ey Rabbim


Severken, sende, senin kalbinde sevmenin huzurunu ve şuurunu ver bana.


Sevilirken, beni seven kalbin gözbebeğinde, senin sevginin nurunu hissettir bana.


Sevgiliyi seninle yaşayayım,
Sende seveyim
Senden sevileyim.



İsmail Acarkan